«Κοίταξε να δεις, είτε από καρκίνο θα πεθάνω, είτε από καρδιά. Μπορεί  να έχω καρκίνο και τώρα που μιλάμε και σε μιά-δυό βδομάδες να τα έχω τινάξει! Τί εννοείς να πάω στο ΙΚΑ; Αφού πριν δε σου έλεγα ότι έληξε το βιβλιάριό μου! Καλά, μεταξύ μας, και να πήγαινα τί θα μου κάνανε νομίζεις; Το πολύ-πολύ να μου το επιβεβαίωναν! Έλα, δε χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω απ’το δάχτυλό μας, έτσι; Αφού και παραπανίσια κιλά έχω και καπνίζω σα φουγάρο! Αλλά, ξέρεις, ότι εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα μ’αυτό, δεν θα ζήσουμε κι εκατό χρόνια. Όλοι κάποτε πεθαίνουμε. Γι αυτό, σού λέω, κι εγώ θα πεθάνω, ρε παιδί μου! Πώς το λένε; Μα, γιατί κάνεις έτσι τώρα; Δεν είμαι και καμία παιδούλα πιά. Λες και δεν καταλαβαίνεις τί σού λέω! Όλοι γύρω μας πεθαίνουν. Ο ένας από δυστύχημα, ο άλλος στον ύπνο του. Είτε με τον καλό τρόπο, είτε με τον άσχημο, όλοι καταλήγουμε. Έτσι κι εγώ! Δεν θυμάσαι τον θείο τον Σπύρο; Βέβαια, εγώ είμαι σίγουρη ότι θα πάω από καρκίνο! Να! Αφού όταν μιλάω δυνατά με πιάνουν πόνοι, σφίγγονται τα πνευμόνια μου, μου κόβεται η ανάσα! Ή, ποιός ξέρει; Μπορεί κι από καρδιά. Σαν τον μπαμπά, ρε συ! Πρώτα bypass κι ύστερα καρκίνο. Κληρονομικά δεν είναι αυτά έτσι κι αλλιώς; Α, κι όταν πεθάνω, να μην μού κάνετε ακριβές τελετές και ανοησίες όπως στη μαμά, εντάξει; Εγώ, το ξέρεις,  εμένα δεν μού αρέσουν αυτά. Σταμάτα να κλαίς τώρα, λέμε! Μα, τόσο πολύ στην κοσμάρα σου ζεις; Να σού θυμίσω την κόρη σου; Στα δεκαοχτώ της πέθανε. Τί σού είναι δύσκολο να καταλάβεις απ’όσα σου λέω επομένως; Και με τί λεφτά να πάω για εξετάσεις, μωρή χαζή; Για ‘σένα όλα εύκολα είναι τελικά! Κάθεσαι εκεί με τον φραγκάτο τον μαλάκα σου, που δε σε γαμάει κιόλας, και λες βλακείες! Πωπω! Μού ανεβάζεις το αίμα στο κεφάλι! Λοιπόν, σαν πολύ δεν έκατσες σήμερα; Άντε, και θα σε περιμένει κι ο αντρούλης σου. Τί; Καλά, καλά. Κοίτα να δεις! Πάλι κλαίει! Αμάν πιά, ρε συ Σπυριδούλα! Α, το θυμήθηκες. Ωραία. Τέλος πάντων, μόνο ένα πενηντάρικο τί να κάνει όμως, βρε παιδί μου; Έχω και το γατί, βλέπεις. Πότε θα ξανάχεις τίποτα; Καλά, τηλεφώνησέ μου όταν είναι. Σταμάτα να κλαίς τώρα, όμως.

Η Σεμίραμις πέθανε σχετικά πρόσφατα.

Η αδερφή της φρόντισε να την θάψει κοντά στο υπόλοιπο Στριφτέικο και η ταφόπλακά της να γράφει μόνον την ημερομηνία θανάτου της και, ακριβώς από κάτω, με κεφαλαία γράμματα, τη λέξη «ΨΕΎΤΡΑ».

Η Σεμίραμις – η γριά πεοφθόνα – ήθελε πάντα να έχει μία ξαφνική και τραγική κατάληξη. Όπως, βέβαια, και την είχε στο τέλος. Μιλούσε για το θάνατό της με μία προσποιητή ψυχραιμία, διόλου πειστική. Κάθε φορά που της δινόταν η ευκαιρία να παίξει τον ρόλο του δευτερότοκου της οικογένειας, του κακομαθημένου, δεν την άφηνε να πάει χαμένη. Εκείνους που ήθελε να πείσει, τους έπειθε πράγματι. Το έκανε κυρίως για να τους σοκάρει. Να στενοχωρεί τα πρόσωπα που την αγαπούσαν και άντεχαν να την συναναστρέφονται μέχρι το τέλος. ‘Ηθελε να τους πικραίνει. Να τραβάει την προσοχή τους. Να βλέπει τις υστερικές αντιδράσεις τους κάθε φορά που θα αφηγούταν το θάνατό της ώστε να παίρνει μία επιβεβαίωση ότι ήταν ακόμα σημαντική, ζωντανή. Ήθελε να τους επιπλήττει και να τους τιμωρεί. Ήθελε την αγάπη τους αλλά και την καταστροφή τους – ασχέτως αν δεν το παραδεχόταν στα τελευταία της. Όταν ήταν νεαρή δεν είχε τέτοιους νεοχριστιανικούς ηθικούς φραγμούς.

Πίστευε ότι θα μπορούσε να είχε καταφέρει πολλά αν οι πάντες και τα πάντα δεν ήταν εναντίον της.

Για κάμποσα χρόνια πριν πεθάνει ζούσε μόνη της. Αποτραβηγμένη. Δεν έβγαινε έξω παρά μόνο για να πάρει τσιγάρα. Ακόμη και το φαγητό της γάτας της το παρήγγελνε τηλεφωνικώς. Ενίοτε, δεχόταν επισκέψεις από διάφορους φίλους ή την μεγαλύτερη αδελφή της που είχαν την έννοια της, αλλά δεν κάθονταν πολύ γιατί τους κούραζε αφόρητα με τις ανόητες νουθεσίες της, τις θυμοσοφίες της, και, βεβαίως, τον υποτιθέμενο καρκίνο της. Της έδιναν κάποια δανεικά και, έπειτα, έφευγαν. Αραιά, την επισκεπτόταν και η κόρη της, η Θεοδώρα. Ωστόσο, από την κόρη της σπανίως ζητούσε δανεικά. Αντάλλαζαν μόνο λίγες κουβέντες γενικές κι ύστερα η Σεμίραμις άρχιζε να της αφηγείται οικογενειακές ιστορίες που πάντα είχαν ως κατάληξη τα πάθη που είχε τραβήξει από τα παιδικά της χρόνια μέχρι και την ημέρα που θα πέθαινε. Πάντα ξαφνικά και τραγικά. Η Θεοδώρα, μερικές φορές, μπορεί να είχε να της πει κάτι σημαντικό, αλλά, ειδικά προς το τέλος, είχε μάθει ότι κάθε απόπειρα να μιλήσει ήταν μάταιη. Δεν θα μπορούσε να σταυρώσει κουβέντα διότι, ειδικά όταν τα πράγματα ήταν όντως κάπως σημαντικά, η μητέρα της ήξερε να μιλάει μόνο για τον εαυτό της.

«Ο παππούς σου, όπως και ο πατέρας σου, άλλωστε, δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Ε, μπορεί να έπιναν και να ήταν αλκοολικοί και ηλίθιοι, κυρίως ηλίθιοι, αλλά σε αγαπούσαν απίστευτα. Τώρα, μην κοιτάς που δεν το έλεγαν ποτέ ή δεν το έδειχναν. Ήταν, μωρέ, συναισθηματικά ανάπηροι, καταλαβαίνεις. Εδώ που τα λεμε, εμένα δε μου τα έκαναν και λίγα! Αλλά, δίνω τόπο βλέπεις. Εσύ να θυμάσαι ότι σε αγαπούσαν κι ότι σε φρόντιζαν όσο μπορούσαν. Τί εννοείς δε σε νοιάζει και δεν έχει καμία σημασία πλέον; Κοίταξε, τα παιδιά πάντα χρειάζονται πατέρα. Βέβαια, καταλαβαίνω ότι αυτά τα λες διότι πραγματικά δεν σου έλειψε η αγάπη. Εγώ υπήρξα πάντα εκεί, έτσι δεν είναι; Έτσι, έτσι. Ευτυχώς που δεν βγήκα σαν τη γιαγιά σου. Τρελή. Δεν μπορείς να φανταστείς τί πέρναγα παλιά. Αυτά που έχω δει, ούτε που μπορείς να τα φανταστείς. Για να δεις ότι τα λεφτά που μού κοπανάς όλη την ώρα δεν είναι και τόσο σημαντικά! Τί κατάλαβα κι εγώ τότε που είχαμε λεφτά; Ό,τι ήθελα το έπαιρνα, δε λέω. Αλλά, έτσι μας κρατούσε δέσμιες ο μαλάκας! Την άλλη την ηλίθια να την κερατώνει όσο δεν πάει κι εμένα να μην μού λέει ούτε έναν καλό λόγο. Ποτέ! Ο πατέρας σου δεν με κεράτωνε αλλά λίγο με ενδιέφερε, βέβαια. Εγώ τον είχα κερατώσει πολλές φορές. Ποιές; Ε, την Ελένη, τη Μυρτώ. Τίς άλλες δεν τις είχες δει ποτέ. Η Μυρτώ ήταν η πιό ωραία. Κοίταξε, δεν θα τον είχα πάρει ποτέ αν δεν ήθελα να δραπετεύσω. Εγώ δεν θα παντρευόμουν αλλά, βλέπεις, ήθελα ένα παιδί. Γι αυτό και δεν σε έριξα εσένα! Ένα παιδί και να φύγω μακρυά τους. Θα σπούδαζα, θα πήγαινα στο εξωτερικό, ταξίδια, ξέρεις. Τον πατέρα σου τον πήρα γιατί ήταν εμφανίσιμος, έχω γούστο η πουτάνα, και γιατί ήταν ψιλομαλάκας. Ελέγξιμος. Βέβαια, ήταν και πολύ άφραγκος και τεμπέλης αλλά δεν με ένοιαζε αυτό τόσο. Τότε, βλέπεις είχα λεφτά πολλά. Δεν καταλάβαινα. Εγώ πάντα δούλευα πολύ και δεν θα είχα ποτέ πρόβλημα. Όχι σαν την θεία σου την τεμπέλα που ήταν σαν τα κρύα τα νερά και πήρε τον ανέραστο μόνο και μόνο για τα λεφτά του. Τέλος πάντων. Ο πατέρας σου ήταν πολύ μαλάκας! Είχα αναγκαστεί να κάνω δώδεκα εκτρώσεις με τον ηλίθιο, παιδί μου! Δεν θυμάσαι, τότε που τον είχα διώξει και είχε γυρίσει στο νησί; Ναι, μωρέ, τότε που είχες μείνει με τη θεία σου. Αμάν, κι εσύ! Ναι, τότε, τελος πάντων. Τότε, ήταν η δωδέκατη φορά! Και μού έλεγε ψέμματα ότι είχε βρεί και δουλειά, ενώ έφευγε τα πρωινά, τριγυρνούσε σαν την άδικη κατάρα… δεν ξέρω! Πήγαινε απο’δώ κι απο’κεί μέχρι το απόγευμα και ύστερα επέστρεφε. Τί ηλίθιος! Δεν τον ένοιαζε τίποτα στην πραγματικότητα! Ούτε καν το παιδί του. Και τώρα πήγε κι έκανε κι άλλο παιδί με την Ρουμάνα. Τί ηλίθια κι αυτή, ρε! Έχεις κι αδελφή, τώρα που τριαντάρισες κι εσύ!

Γελούσε.

Αλλά θα δει κι αυτή η άμοιρη. Μόνο οι πρώτοι μήνες είναι οι καλοί. Μετά θα ξυπνήσει ένα ωραίο πρωινό και θα καταλάβει ξαφνικά ότι πρέπει να θρέψει ένα μωρό και έναν μαλάκα! Βέβαια, αν ο πατέρας σου δεν ήταν τόσο ηλίθιος, κάτι θα είχε μάθει δίπλα μου. Δεν μπορεί. Είμαι και καλή δασκάλα, εσύ πρέπει να το ξέρεις αυτό από πρώτο χέρι. Μα, ποιά άλλη γυναίκα θα άντεχε να είναι μητέρα, γυναίκα, κουβαλητής, και… πώς το λένε.. έλα μωρέ! Α! Όχι, δεν θυμάμαι! Κάτι έχω πάθει τώρα τελευταία και δεν θυμάμαι λέξεις! Πολύ ανησυχώ! Τί μαλάκας αυτός ο πατέρας σου πάντως; Άκού εκεί να σου στέλνει τέτοια μηνύματα μετά από τόσο καιρό που έχει εξαφανισμένος! Εντάξει, βέβαια, δε λέω, σε αγαπούσε, αλλά μάλλον τίποτα δανεικά μπορεί να θέλει ή να τον έβαλε η Ρουμάνα. Σίγουρα.

Είχε κάποτε παντρευτεί έναν άνδρα. Ένα παράσιτο. Γεράσιμο ήθελε να τον φωνάζουν

-αν θυμάμαι καλά-

αλλά εκείνη τον έλεγε Μάκη.

Με την βοήθεια της κόρης της, τον έδιωξε οριστικά μετά από αρκετές προσπάθειες.

Η Σεμίραμις – το μοναδικό παχουλό πρεζάκι στην πλατεία Ομονοίας – απεχθανόταν τους ετεροφυλοφιλικούς άνδρες. Επέλεγε μόνο γυναίκες και ουρανιστές για παρέα. Πάντα, ωστόσο, φρόντιζε να είναι κατώτερης νοημοσύνης και κατάρτισης από την ίδια.

Όταν αποφάσισε να παντρευτεί τον Μάκη, όλοι οι φίλοι της και η οικογένειά της έπεσαν απ’τα σύννεφα. Προσπάθησαν να την αποτρέψουν αλλά εκείνη αμετάκλητη. Πεισματάρα. Τον κουβαλούσε και τον επιδείκνυε παντού σαν να ήταν ένα πανάκριβο ζευαγάρι γυαλιών ηλίου που είχε βρει στην λαική σε τιμή ευκαρίας. Βέβαια, είχε βάλει όλη την τέχνη της για να τον κάνει να δείχνει εντυπωσιακός. Τού αγόραζε ρούχα, τού έδειχνε πώς πρέπει να φτιάχνει τα μαλλιά του για να φαίνεται πιό μικρός σε ηλικία, πώς θα στέκεται, και, επίσης, πώς θα μιλάει.

«Μόνο όταν πρέπει. Σύμφωνοι; Μη γίνουμε και ξεφτίλα! Σταμάτα να πειράζεις το πουκάμισο, επιτέλους! Μα, βεβαίως, και δε σου εφαρμόζει καλά αφού είναι απ’την τελευταία γυναικεία του Jasper Conran, βρε άσχετε μαλάκα!»

Σιγά-σιγά, κατάφερε να χτίσει μία άψογη εικόνα ενός ερμαφρόδιτου συζύγου. Με τον καιρό, είχε καταφέρει να κάνει τους πάντες να πιστέψουν ότι η Σεμίραμις ποτέ δεν έκανε λάθος επιλογές. Είχε πάρει τον τέλειο άντρα για σύζυγο! Η ίδια θα φρόντιζε να κάνει τα πάντα για να το αποδείξει. Άπαξ και το κατάφερνε, θα μπορούσε, έπειτα, ανενόχλητη, και με την πλήρη υποστήριξη όλων, να τον καταστρέψει και, ταυτόχρονα, να ξεφτιλίσει τους υπόλοιπους για την έλλειψη διορατικότητάς τους.

Έτσι επέλεγε να λειτουργεί πάντα. Με παραλογισμό, αφοσίωση, μανία, εξευγενισμένη κατινιά, μίσος και ανταγωνισμό. Προς τα τελευταία της, βέβαια, δεν το παραδεχόταν με τίποτα. Όταν ήταν έφηβη, όμως, δεν είχε τέτοιους νεοχριστιανικούς ηθικούς φραγμούς.

«Έχω ετοιμάσει την βαλίτσα του! Με το που έρθει, θα τού τη δώσεις και θα τού πεις να πάει στο διάλο! Ακούς; Δεν θα τον αφήσεις να πατήσει το πόδι του μέσα στο σπίτι. Ούτε καν στο χωλ!»

Είχε πει κάποτε στη μητέρα της, την Κλεοπάτρα, όταν ήταν περίπου δεκαέξι ετών.

«Τί εννοείς δεν είσαι σίγουρη; Πριν δεν τα λέγαμε αυτά, ρε μαμά; Δε στα εξήγησα; Θες δηλαδή να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Αυτός να έρχεται πιωμένος κι εσύ να αρχίσεις τις κατάρες για να μην πάθεις κανένα εγκεφαλικό; Τί να σού πω; Μάλλον τα θέλει κι εσένα ο κώλος σου! Δε λες να καταλάβεις με τίποτα! Τί; Δεν χρειαζόμαστε έναν άντρα να μας ταίζει, ξέρεις! Αυτά να τα λες στην Σπυριδούλα που τα χάφτει σαν πανηλίθια που είναι! Εμένα δε θα με δώσετε σε κανέναν μαλάκα όσο ζω! Το κατάλαβες; Λοιπόν, θα τού δώσεις την βαλίτσα κι όξω απ’το σπίτι. Σύμφωνοι; Αν δεν το κάνεις, δε θα σου ξαναμλήσω ποτέ! Λοιπόν, για να σταματήσεις να λες βλακείες, θα σού πω τί μού είχε κάνει. Εσύ με αναγκάζεις! Εγώ είχα ορκιστεί να μην το πω ποτέ και πουθενά! Θυμάσαι τότε που είχες φύγει για μία εβδομάδα να πας στο μνημόσυνο του αδερφού σου τού Σπύρου στο νησί; Σταμάτα να κλαίς σαν γυναικούλα επιτέλους! Θυμάσαι τότε, λοιπόν; Κάθε μεσημέρι που μας έφερνε η κυρά Ιουλία απ’το σχολείο, ο μπαμπάς κλείδωνε την Σπυριδούλα στην κάμαρα και εμένα με έπαιρνε στο σαλόνι και με έβαζε στα γόνατά του. Μου έλεγε ιστορίες κάθε φορά. Βρώμαγε ούζο! Μία ιστορία ήταν για τον φίλο του τον Φώτη, εκείνον που στα έριχνε. Μου είχε πει ότι τον αγαπούσε κι ότι θα καταλάβαινα τί ακριβώς εννοούσε όταν θα μεγάλωνα – λες και ήμουν ηλίθια. Ότι ο Φώτης δεν τον ήθελε για φίλο, αλλά ο μπαμπάς τού τηλεφωνούσε και τον παρακαλούσε όλη την ώρα, μέχρι που ο Φώτης τον εβρισε πολύ μία μέρα και τον ξεμπρόστιασε σε όλους τους συναδέλφους τους. Άρχισε ύστερα να κλαίει και να ουρλιάζει και με άρπαξε από το κεφάλι και με κοπάνησε στο πάτωμα και με κλωτσούσε. Γιατί νομίζεις ότι είχα τέτοιες μελανιές; Είχες πιστέψει ότι είχα πέσει από τις σκάλες; Τί ηλίθια! Τί με κοιτάς σα χάνος; Μετά είχε πάει στη Σπυριδούλα και την έσφιγγε και φώναζε ότι μόνο αυτήν αγαπούσε, ότι ήταν το γλυκό του κοριτσάκι κι ότι εγώ δεν ήμουν κόρη του κι άλλες τέτοιες μεθυσμένες μαλακίες! Αυτό τον άντρα έχεις εδώ μέσα! Λοιπόν, σταμάτα να κλαις, έτσι! Να! Τα κλειδιά στην πόρτα! Ακούς! Ήρθε! Γρήγορα! Την βαλίτσα πάρε, γαμώτο!

Η Σεμίραμις – η κνίτισσα του Χατζηκυριακείου – είχε πολλές εξίσου άσχημες ιστορίες για τον πατέρα της, ο οποίος ποτέ δεν διώχθηκε από το σπίτι τελικά.

Η Κλεοπάτρα και η Σπυριδούλα είτε την έβγαζαν ψεύτρα ή δεν θυμόνταν τίποτα από όλα όσα τους έλεγε.

Έτσι, η Σεμίραμις, από πολύ μικρή, άρχισε να χτίζει την βιβλιοθήκη της με βιβλία πολλά, όλων των λογιών. Ήταν καλή μαθήτρια. Πήγε σε ένα πρότυπο θηλέων. Πολιτικοποιήθηκε εγκαίρως, φρόντισε να ξεπαρθενιαστεί νωρίς-νωρίς και να πάρει όσα περισσότερα ναρκωτικά μπορούσε.

«Μόνον οι οξυδερκείς άνθρωποι έχουν πάρει ναρκωτικά συστηματικά! Μόνον οι οξυδερκείς. Να, κοίτα τον πανίβλακα τον πατέρα σου για παράδειγμα. Πόσες φορές τον κέρναγα από τα καλύτερα stuff κι αυτός τί έκανε; Πήγαινε και κατέβαζε βότκες. Μα, τί ηλίθιος, θεέ μου. Αγιοσοφιώτης! Τί περιμένεις; Τίποτα δεν έμαθε από όλα εκείνα τα χρόνια που ζούσε μαζί μου! Πρώτη φορά που πήρε σοβαρό πράμα ήταν στα εικοσιτρία του. Ενώ εγώ είχα μέχρι και καβάτζες από τα δεκατέσσερά μου! Αγιοσοφιώτες άνδρες, μωρό μου. Τί να πει κανείς. Ευτυχώς που εσύ βγήκες κοριτσάκι! Πάντα κοριτσάκι ήθελα.»

Η Σεμίραμις είχε γεννηθεί ίδια ημερομηνία με την αδελφή της και την μητέρα της. Κάπου μες τον Απρίλιο και οι τρεις τους.

Από το νοσοκομείο ακόμα, όταν την είχαν πάει φασκιωμένη στην Κλεοπάτρα, ήταν παχουλή.

Από μωρό ακόμα θυμάται ότι η μητέρα της τής έλεγε ότι δεν ήταν δικό της παιδί. Ότι το δικό της παιδί – αγόρι ήταν γιατί τής το είχε πει ο άγιος Σπυρίδωνας σε ένα όνειρό της – το είχαν πουλήσει οι γιατροί στυς τσιγγάνους και την είχαν γελάσει.

«Αγιοσοφιώτες άνδρες και τρελές κυράτσες Χατζηκυριακκιώτισσες, μωρό μου. Τί να πει κανείς; Ευτυχώς που εσύ βγήκες κοριτσάκι και πάντα μετακομίζαμε συχνά! Ευτυχώς! Πάντα κοριτσάκι ήθελα.»

Habibi,

pity you’ve given in to unfamiliar words.

Habibi,

they make my eyes bleed

                – just the words not the shapes.

My favourite,

I know you worry not that much.

My favourite,

it’s always about you

               - well, at least to some extent.

Η βάβω ήταν από εύπορη οικογένεια. Μεγάλωσε στο Χατζηκυριάκειο. Στο Παλατάκι.

– αν θυμάμαι καλά –

Είχε πολλά αδέλφια και αδελφές.

Ήταν η μικρότερη σε ηλικία κόρη.

Κλεοπάτρα το όνομά της.

Το γένος Στριφτού.

Κεφαλονίτισσα στην καταγωγή.

«Στριφτού, όνομα και πράμα!» λέγανε.

Από μικρή την προόριζαν για παραδουλεύτρα.

Η μάνα Στριφτού – η καρακάξα της γειτονιάς -  δεν την άφηνε να πάει για ύπνο εάν δεν είχε καθαρίσει όλο το σπίτι από γωνιά σε γωνιά.

Δεν την μόρφωσαν ποτέ. Η ίδια η Κλεοπάτρα έλεγε ότι ήταν άριστη μαθήτρια. Άλλοι πάλι έλεγαν ότι η μάνα Στριφτού – η μάγισσα της γειτονιάς – δεν την άφησε να τελειώσει το δημοτικό γιατί θα τους στοίχιζε μία περιουσία.

«Αφού για να περάσει την πρώτη τάξη, σου λέει, έπρεπε να δώσουν στο δάσκαλό της τρεις τενεκέδες λάδι και πόσα κιλά φέτα! Τόσο χαζή ήταν!»

Η  μάνα Στριφτού – το χαρτόμουτρο του Χατζηκυριακείου – δεν ήταν διατεθειμένη να πληρώνει τζάμπα. Τα υπόλοιπα παιδιά της, τα έξυπνα – αλλά και τις κόρες της, βεβαίως – τα σπούδασε. Άλλος έγινε δικηγόρος, άλλη παιδίατρος, άλλος αρχιτέκτονας, άλλη συμβολαιογράφος, κι η λίστα συνεχίζεται.

Ήταν εύπορη οικογένεια το Στριφτέικο. Αλλά πόσα παιδιά και κόρες να σπουδάσεις πιά! Το μόνο που θεωρούσε η μάνα Στριφτού –  η γκιόσα της γειτονιάς – ότι θα μπορούσε να κάταφέρει η Κλεοπάτρα δίχως να πρέπει να πληρώσουν τα μαλλιά της κεφαλής τους ήταν μοδιστρική. Κι έτσι έγινε. Η Κλεοπάτρα έμαθε να ράβει.

Παρ’όλα αυτά, παρέμεινε η υπηρεσία της οικογενείας.

Πολύ στενοχωρήθηκε όταν σε ένα αεροπορικό δυστύχημα απεβίωσε τραγικά ο μεγάλος της αδελφός. Σπύρο τον έλεγαν.

– αν θυμάμαι καλά –

Τον αγαπούσε τόσο παράφορα που ουδέποτε τον έβγαλε από το μυαλό της. Το πρωτότοκό της το έβγαλε Σπυριδούλα – όσο καταδικαστικό κι αν ήταν αυτό για το άτυχο παιδί.

Ο Σπύρος ήταν ο μοναδικός στην οικογένεια Στριφτού που νοιαζόταν γι αυτήν. Όχι ότι δεν της συμπεριφερόταν σα δουλικό απ’την επαρχία, απλά είχε την καλοσύνη να μην την κακοποιεί. Να μην την ξυλοκοπεί.

Την πάντρεψαν νωρίς νωρίς. Λέγεται ότι ήταν όμορφη και ότι πολλοί ήταν οι υποψήφιοι μνηστήρες.

«Ξέρεις τί κοπέλα ήμουν εγώ; Σαν τα κρύα τα νερά! Με ζητούσε, ενθυμούμαι, ένας μεγαλέμπορος. Ξέρεις τί ωραίος που ήταν; Μιά άλλη φορά είχε έρθει ένας απ’την Αμερική. Ήθελε γυναίκα απ’τα μέρη μας, βλέπεις. Κι εκείνος ωραίος ήταν. Και πλούσιος; Αμέ! Με το τσουβάλι τα δολλάρια! Αμ’πώς! Αλλά η άτιμη η μάνα μου ήταν κακιά! Και με ‘δώσαν σ’αυτόν τον αγύρτη, το μέθυσο, το γκομενιάρη, τον τσαγκάρη! Πού να τού βγει ο καρκίνος στο στόμα του αλανιάρη!»

Κι έκλαιγε ύστερα λένε.

Έλεγαν, επίσης, ότι ήταν σπουδαία μοδίστρα.

– αν θυμάμαι καλά –

Την είχαν ζητήσει από έναν οίκο υψηλής ραπτικής στο Παρίσι. Περίφημη μοδίστρα. Όλες οι νοικοκυρές – όχι μόνο στο Παλατάκι, αλλά κι από τα Ταμπούρια, τα Κόκκινα Χώματα, τα Καμίνια, το Πέραμα, τη Δραπετσώνα, μέχρι τη Νίκαια – πήγαιναν σ’αυτή να ραφτούν. Είχε χτίσει μία ευπρεπέστατη φήμη σε όλο τον Πειραιά.

«Ξέρεις τί ράφτρα που ‘μουν εγώ; Όλες οι κωκώνες σ’εμένα έρχονταν! Με ζητούσαν, ενθυμούμαι, στο Παρίσι. Ξέρεις πόσο μεγάλη και τρανή θα’μουν εγώ τώρα; Στη Γαλλία θα’μουν τώρα και θα μού’καναν αέρα με λεφτά. Με το τσουβάλι θά τα’χα τα φράγκα. Αλλά δε μ’αφησε η μάνα μου. Έτσι ήταν η άτιμη, θέ μου σ’χώρα την. Κακιά μέχρι το μεδούλι. Με μισούσε. Γι αυτό μ’ έδωσαν σε δαύτον τον αγύρτη, τον μεθύστακα, τον λιμανιέρη που τρέχει στην Τρούμπα όλη την ώρα! Πού να μη σώσει να ξημερώσει το  τομάρι!»

Κι έκλαιγε ύστερα λένε.

Όταν την πάντρεψαν, της έδωσαν μία καλή για την εποχή προίκα. Ήταν μία εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας της είχε δουλέψει για τους Γερμανούς. Ο παππούς της είχε υπάρξει σταυλίτης του βασιλιά.

– αν θυμάμαι καλά –

Της βρήκαν έναν μελαχρινό, σκουρόδερμο Μεσολογγίτη.

Καλοστεκούμενος και, το πιό σημαντικό, πρόθυμος.

Τσαγκάρης στο επάγγλεμα.

Λένε ότι δεν την πήρε από προικοθηρία, αλλά γιατί θαμπώθηκε από τα κάλλη της.

Του έμοιαζε, λένε, πλάσμα άσπιλο, πονεμένη αδελφή ψυχή. Θα τού μαγείρευε, θα τον αγαπούσε, θα τον ζέσταινε τα κρύα βράδια, θα τον φρόντιζε, και θα τον συγχωρούσε ό,τι κι αν γινόταν. Θα τον στέγαζε. Θα ήταν ασφαλής μαζί της.

Ήταν αγαπημένοι και, κατά μία διεστραμμένη έννοια, ερωτευμένοι τον πρώτο καιρό.

Έτσι λένε.

Όταν, όμως, οι ερωτικές περιπτύξεις τους άρχισαν να θυμίζουν μοναστικό βίο, ο τσαγκάρης μην αντέχοντας άλλο – και όντας άθρησκος, επίσης – βρήκε αλλού θαλπωρή.

Η Κλεοπάτρα ένιωθε προδωμένη. Ο τσαγκάρης ήταν δικός της και μόνο. Δεν μπορούσε, δεν είχε το δικαίωμα να της φέρεται έτσι αποτρόπαια και άτιμα. Δεν ήταν μέλος του Στριφτέικου ούτως ή άλλως. Με ποιό δικαίωμα, λοιπόν, της φερόταν κατ’αυτό τον τρόπο;

«Βρε, αλήτη! Σε μάζεψε η οικογένειά μου απ’την παράγκα που έμενες με την πουτάνα τη μάνα σου την τσιγγάνα και σε σπιτώσαμε και τώρα τολμάς να πηγαίνεις με τις χασικλούδες που βρίσκεις στα καμπαρέ; Σιχαμένε! Τί σου κάνουν, ε; Σου γυρνάν τον κώλο τους, ε; Θου κύριε! Σου πιάνουν τ’απαυτά σου; Ξεδιάντροπες πουτάνες! Να πας σ’αυτές ρε αλήτη, γύφτο μαύρε, Τουρκάλβανε!»

Κι ύστερα αποσυρόταν στην κάμαρα, δίπλα στο κρεββάτι, στο εικονοστάσι

– αν θυμάμαι καλά –

που είχε χτίσει ευλαβικά από την πρώτη μέρα που είχαν μεταφερθεί σε εκείνο το σπίτι το ετοιμόρροπο.

«Παναγιά μου Δακρυροούσα, δώσε να τού βγει ο καρκίνος τού αλήτη στο στόμα και στα σωθικά. Πού μαύρο αίμα να φτύνει! Κι εσύ, Άγιε μου Σπυρίδωνα με τα ωραία σου ματάκια, κάνε να τον φέρουν στο  σεντόνι κι άκλαφτος να πάει ο μπάσταρδος, ο Τουρκάλβανος, ο μαύρος, ο γύφτος, ο ακαμάτης!»

Κι έκλαιγε ύστερα λένε.

Μετά, πέρασαν τα χρόνια στους ίδιους ρυθμούς.

– αν θυμάμαι καλά –

Είχε ήδη γεννήσει την Σπυριδούλα και την Σεμίραμις.

Είχε βαρεθεί πιά η Κλεοπάτρα, όμως, και στράφηκε κατά της γειτονιάς ολάκερης.

Ακόμα στο Παλατάκι, αυτή τη φορά να βρίζεται με τη μιά και με την άλλη για θέματα διάφορα, πίστευε, πλέον, ότι της κλέβουν τα ρούχα από την μπουγάδα της – τις κάλτσες, συγκεκριμένα – για να της κάνουν μάγια. Εκεί επέρριπτε την κακοτυχία της. Άρχισε να πιστεύει ότι τα νερά της βροχής στα σκαλοπάτια της εισόδου του σπιτιού της ήταν μαγεμένα λάδια και ξόρκια που ως σκοπό είχαν να διαλύσουν το νοικοκυριό και την ευτυχία της.

Βρήκε, λοιπόν, από τον παπά της ενορίας της το προσευχητάρι του Άγιου Κυπριανού και όποτε ένιωθε ή έβλεπε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά – διότι λείπει μία κάλτσα απ’ το σχοινί, επομένως, όλο και κάποια κακούργα γειτόνισσα πόρνη θα είχε κάνει τα μάγια της –  το άνοιγε γρήγορα και, πανικοβλημένα, άρχιζε να διαβάζει μουρμουρίζοντας.

«Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών φυγάδευσον τους δαίμονας και κατάργησον τας πονηρίας αυτών, ίνα τα νέφη δώσωσι υετόν επί πάσαν την γην και η γη δώση τα γεννήματα αυτής εν τω καιρώ αυτών, τα δένδρα καρποφορήσωσιν, και οι άμπελοι ευφορήσωσι πλήρεις βοτρύων, αι γυναίκες λυθώσι και ελευθερώσιν από του κακού των μητρών, αυτών και πας ο κόσμος άρχων και αρχόμενος, και πάσα η κτίσις λυθή από παντός δεσμού του δαίμονος. Ο δε δούλος Σου, Κλεοπάτρα, συν παντί τω οίκο αυτού και τοις πράγμασι αυτού, λυθήσεται εκ παντός δεσμού σατανικού, μαγείας, μαγγανίας και αντικείμενικής δυνάμεως. Δεόμεθα Σου, Κύριε ο Θεός των Πατέρων ημών, δος, ίνα λυθώσι τα εκ μαγείας, μαγγανίας, βασκανίας και πάσης σατανικής ενεργείας δεσμά αυτού και αφανισθώσι πάντα τα πονηρά έργα, διά της επικλήσεως του Παναγίου Πνεύματος Θεού Σαβαώθ. Ναί! Κύριε του παντός, επάκουσον μου δεομένου Σου και λυθήτω ο δούλος Κλεοπάτρα ει έστι δεδεμένος εν ουρανώ ή εν γη ή εν ανωφλίω ή εν δέρματι αλόγων ή εν σιδήρω ή εν λίθω ή ξύλω ή εν γραμματίω, δ’ αίματος ανθρώπου, ζώου, πτηνού, ή ιχθύος ή δια μελάνης ή δι’ άλλου τινός, προς βλάβην αυτού ή του οίκου αυτού, και ει κατέχωσαν ή διέσπειραν αυτά εν αυλαίς, εν θαλάσση, εν φρέατι, εν μνήματι ή εν οιωδήποτε τόπω.»

Και ύστερα έκλαιγε λένε.

Πέρασαν κι άλλα πολλά χρόνια στους ίδιους και απαράλλακτους ρυθμούς.

Ο τσαγκάρης, που είχε αλλάξει επάγγελμα προ ετών και έκανε το παιδί για τα θελήματα σε εταιρίες ναυτιλιακές,

– αν θυμάμαι καλά –

έβγαλε καρκίνο τελικά και πέθανε επώδυνα, φρικτά και κάπως πρόωρα.

Η Κλεοπάτρα η δύστυχη δεν ήξερε πιά με τί να ασχοληθεί. Πολλοί θάνατοι τριγύρω της.

Τα μάγια είχαν αρχίσει να λιγοστεύουν. Μέχρι που χάθηκαν τελείως κάποια μέρα.

Οι κάλτσες βρίσκονταν όλες απλωμένες στο σκοινί.

Όσο κι αν μετρούσε και ξαναμετρούσε η άμοιρη, δεν έλειπε ούτε μία.

«Μία, δύο, τρεις, τέσσερες, στάσου. Στάσου… τίς είχα μετρήσει σε ζευγάρια  ή από μόνες τους; Στάσου… για πάμε πάλι. Μία, δύο… α, ναι. Σε ζευγάρια. Για πάμε πάλι… ένα, δύο, τρία…»

Άρχισε, λοιπόν, να φέρνει στο νου της τον αδελφό της τον Σπύρο – έτσι, τον έλεγαν νομίζω.

Άρχισε να θυμάται τη μάνα της και τον πατέρα της

και τα ‘παλαιά εκείνα χρόνια που έτρωγε με χρυσά κουτάλια’

και πόσο πολύ την αγαπούσαν όλοι στην οικογένειά της

και ότι την είχαν ζητήσει μεγαλέμποροι και Αμερικανοί

– τσουβάλια τα δολλάρια! –

και της είχαν κάνει πρόταση να πάει στο Παρίσι να μεγαλουργήσει

– μέχρι κι απ’ τα Κόκκινα Χώματα έρχονταν κωκώνες! –

αλλά είχε αρνηθεί γιατί δεν ήθελε να αφήσει την αγαπημένη της οικογένεια αβοήθητη σ’εκείνους τους δύσκολους καιρούς.

Πέρασαν τα χρόνια. Δεν έφτασε τα βαθιά γεράματα η Κλεοπάτρα.

– αν θυμάμαι καλά –

Την έθαψαν η Σπυριδούλα και η Σεμίραμις κάπου μακρυά απ’το Παλατάκι.

Ο τάφος της δεν πρέπει να έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά.

– αν θυμάμαι καλά –

Τελευταία φορά έχω την εντύπωση ότι είχα δει κάτι λουλούδια να τον κοσμούν φτωχά και ένα μπιλιετάκι που έλεγε:

‘Στην αγαπημένη μας Βάβω. Ελπίζουμε να υποφέρεις στην Κόλαση.’

Ξεκινήσαμε για ένα απλό ποτό να ακούσουμε την μουσική των γνωστών μας στο μπαρ-αναψυκτήριο που ξέραμε εξ αρχής ότι δεν θα είναι της αρεσκείας μας. Ντυθήκαμε, καλλωπιστήκαμε, αρωματιστήκαμε, και ήπιαμε μερικά ποτά πριν αναχωρήσουμε για το μέρος που περιμέναμε να είναι βασανιστικά βαρετό και προβλέψιμο.

Καθώς ανηφορίζαμε ο κόσμος έμοιαζε να αλλάζει όλο και περισσότερο. Να μεταμορφώνεται από τον κοινό άνθρωπο σε μανεκέν βιτρίνας. Άλλος ξερακιανός, άλλος πλαστικός, όλοι απρόσωποι. Τα ρούχα τους , το περπάτημά τους, οι κουβέντες τους, το βλέμμα τους όλα φαίνονταν υπερβολικά, άμετρα, ασυνάρτητα. Άσχημα και αποκρουστικά. Αυτοκίνητα να μαρσάρουν επιδεικτικά. Μουσικές άτολμες και επαναλαμβανόμενες.

Φτάσαμε στον προορισμό μας.

Μέχρι να μπούμε μέσα το σκεφτήκαμε αρκετά. Αποφασίσαμε ότι έπρεπε να εισέλθουμε έστω για υποστήριξη στους γνωστούς μας που ήδη είχαν αρχίσει την εργασία και τη χαρά. Ανοίξαμε την πόρτα και ρίξαμε μία γρήγορη διερευνητική ματιά τριγύρω για κάποια θέση που θα μπορoύσε να μας φιλοξενήσει για το υπόλοιπο της παραμονής μας εκεί. Δυστυχώς δεν υπήρχε τίποτα. Θα έπρεπε να παραμείνουμε στο κέντρο της πίστας, μην όντας μεθυσμένοι ικανοποιητικά ακόμα, και να υποστούμε ό,τι θα επακολουθούσε – διότι όλοι μας είχαμε προηγούμενη εμπειρία από αυτού του είδους τα μέρη. Όλοι μας κάποτε – ακόμα και τώρα – είχαμε χαρακτηριστεί φρικιά ή ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει ο νοσηρός ανθρώπινος νους.

Η νεαρότατη σερβιτόρα μας πλησίασε καχύποπτα, σα να περίμενε ότι στην ερώτηση

«Τί θα πάρετε;»

εμείς θα της απαντούσαμε

«Ό,τι πιό φτηνό έχει ο κατάλογος.»

Η έκπληξή της ήταν πασιφανής όταν της παραγγείλαμε κάτι όχι και τόσο φτηνό αλλά και με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Όχι φοβισμένα δηλαδή.

Αποφασίσαμε να χαιρετήσουμε τους φίλους πίσω από την μπάρα, οι οποίοι δυστυχώς δεν ήταν υπεύθυνοι για τα ποτά. Ο κόσμος τριγύρω μάς κοιτούσε και, δίχως την παραμικρή κάλυψη ή στοιχειώδη ευγένεια, γελούσε είτε με την εμφανισή μας ή δεν ξέρω πραγματικά τί άλλο θα μπορούσε να ήταν αυτό με το οποίο διασκέδαζαν έτσι απροκάλυπτα. Είμασταν οι μόνοι που δεν είχαμε τις κατάλληλες πλαστικές επεμβάσεις να παραποιούν τις μούρες μας. Δεν είχαμε τον απαραίτητο αριθμό τατουάζ να κοσμούν τα μπράτσα μας – τα οποία δεν ήταν και στιβαρά από το γυμναστήριο συν τοις άλλοις. Δεν είχαμε το αηδιαστικά ογκώδες  και απαστράπτον ρολόι χειρός να βαραίνει αντιαισθητικά τους λεπτούς καρπούς μας. Δεν είμασταν επ’ουδενί ισότιμοι. Είμασταν το υπηρετικό προσωπικό που ξεμύτισε δειλά δειλά απ’το κελί του αλλά είχε ξεχάσει να βγάλει τις ποδιές και τα φακιόλια.

Τα ποτά μας ήρθαν και μάς μοιράστηκαν με έναν αγενέστατο τρόπο. Θέλησα να επισημάνω στη σερβιτόρα ότι οφείλει να είναι τουλάχιστον ευγενική με τους πελάτες αλλά κάτι μέσα μου μού έφερε στο νου παρόμοιες καταστάσεις σε παρεμφερή μπαρ-αναψυκτήρια του παρελθόντος που τέτοιου είδους πράξεις δεν είχαν αίσιο τέλος για το πρόσωπό μου και τα πλευρά μου.

Δεν αντέξαμε άλλο αυτήν την πίεση. Αποφασίσαμε να ευχαριστηθούμε τουλάχιστον την ελάχιστη ποσότητα ποτού που είχαμε χρυσοπλήρώσει κι έτσι βγήκαμε έξω στα αφιλόξενα τραπεζάκια του χειμώνα και της παγωνιάς. Παλιότερα, η συζήτησή μας θα εστιαζόταν σε σχολιασμούς για το φρικαλέο αυτό μέρος και πώς την είχαμε πατήσει έτσι και είχαμε έρθει τελικά. Ωστόσο, είμασταν μεγάλα παιδιά πλέον για τέτοιου είδους κουραστικές μοιρολατρείες. Αρχίσαμε να γελάμε, λοιπόν, ενώ ΄μερικοί θαμώνες ακόμα μας κοιτούσαν θρασύτατα μέσα από τις καλογυαλισμένες τζαμαρίες και χασκογελούσαν. Οι δύο φίλοι δεν άντεξαν άλλο και είπαν να φύγουν. Όπως κι έκαναν σε δευτερόλεπτα. Έτσι, μείναμε ένα φτωχό duet και συνεχίσαμε να πίνουμε τα ποτά μας προσποιούμενοι ότι είμαστε τα τιμώμενα πρόσωπα της βραδυάς.

Είχαμε μία πολύ ευχάριστη συζήτηση για κάποια αδημοσίευτα ποιήματα που είχα διαβάσει πρόσφατα και για το πόσο αξιοθαύμαστο και τυχερό είναι να γνωρίζεις ένα μεγάλο δημιουργό από κοντά. Κόσμος άκομψα μεθυσμένος μπαινόβγαινε στο μαγαζί. Κυρίες που είχαν  ντυθεί προκλητικά, άλλες χυδαία, με σκοπό, βεβαίως, όχι να τσιμπήσουν ένα τεκνάκι και να περάσουν ένα όμορφο και εποικοδομητικό βράδυ σεξουαλικών περιπτύξεων, αλλά να εισπράξουν απλώς μερικές λάγνες ματιές, να ακούσουν ένα-δυό κοπλιμέντα, να πιούν ένα-δυό ποτά κερασμένα, και στο τέλος ανέραστα να χαθούν σε κάποια γωνιά ή τουαλέτα ξερνώντας τα άθλια κοκτέηλ του συρμού που είχαν βουλιμικά καταναλώσει.

Κάποια στιγμή, κι ενώ η συζήτηση είχε γίνει λίγο κουραστική διότι ο άνδρας με τον οποίο μιλούσα είναι βαθιά αισιόδοξος και λάτρης του μυστικισμού, κατέφθασε ένα νεαρότατο ζευγάρι στο απαίσιο αυτό μέρος.

Κάθησαν δίπλα μας. Ήταν και οι δύο σαν βγαλμένοι από πίνακα ονειρικό. Αερικά. Νύμφη και Δανδής. Ο φίλος μου επιτέλους σιώπησε όπως κι εγώ επίσης. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Τόση ήταν η ομορφιά τους. Ο κόσμος είχε σταματήσει να κοιτάει μέσα από την τζαμαρία. Προς στιγμήν, θέλησα να μπω στο μαγαζί και να ζητήσω από τους γνωστούς μας  να παίξουν την appassionata προς τιμήν των νεοαφιχθέντων.

«Μα πώς γίνεται να μην τους έχουν δει?» απόρησε δικαίως ο φίλος μου.

«Μα, πώς γίνετε να κοιτάζουν και να σχολιάζουν εμάς τόση ώρα και να μην έχουν μείνει έκθαμβοι με το ζευγάρι αυτό? Να μην το έχουν καν παρατηρήσει ακόμη;» συνέχισε.

Το αγόρι – δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από 20 έτη – ήταν ψηλόλιγνο, καλοσχηματισμένο, πρόσωπο αγγελικό, μελαγχρινό με σαρκώδη χείλη. Φορούσε ένα πολύ κομψό, μαύρο σακάκι και ένα στενό σκούρο παντελόνι που αναδείκνυε τα μακρυά του πόδια. Ανέδιδε μία κάποια essence γόνου αριστοκρατικής οικογένειας. Πανέμορφο αγόρι. Το είδος ομορφιάς που είναι ταυτόσημο της ανθρωποφαγίας. Και εγώ και ο φίλος μου θέλαμε να του μιλήσουμε με λόγια ποιητικά, να του πούμε ότι το κάλλος του υπερβαίνει εκείνο κάθε τολμηρότερης ανθρώπινης φαντασίας. Το αγόρι θα χαμογελούσε συνεσταλμένα και θα προσέφερε τα μέλη του, πρόθυμα να δεχτεί τα κοφτερά μας δόντια.

Η κοπέλα – ίσως ακόμα νεαρότερη – ήταν επίσης ψηλή, με σφριγγυλό σώμα που μόνο η νεότητα μπορεί να χαρίσει έτσι απλόχερα. Άψογες καμπύλες, εξαίσιο στήθος, πύρινα μαλλιά, και σκοτεινά μάτια. Φορούσε ένα μαύρο κολλητό μίνι φόρεμα που δόξαζε κάθε αξιοθαύμαστη γραμμή του σώματός της. Σεξουαλικό κορίτσι. Το είδος της οργασμικής ομορφιάς ταυτόσημο της λατρείας της σάρκας και του θανάτου. Θέλησα να γείρω πάνω της, να την ακουμπήσω απαλά, να διατρέξω όλο το κορμί της και με τα δυό μου χέρια μέχρι να μην αντέχω άλλο και να ξεκουραστώ στο νεανικό της στήθος, να βυθίσω το πρόσωπό μου εκει μέσα. Να γευτώ το άρωμά του και να νιώσω τη ζεστασιά του. Ένα καταφύγιο από το ψύχος που τόση ώρα μας πολιορκούσε αμείλικτα.

Για λίγο, αφοσιωθήκαμε στη συζήτηση του νεαρού ζευγαριού. Αν τους έβλεπα στον πίνακα, θα φανταζόμουν μία διαφορετική συνδιάλεξη

«Θα μου σιγοτραγουδήσεις μία όμορφη μελωδία;»

«Ναι. Εσύ θα μου χαιδεύεις τα μαλλιά και το στήθος;»

«Θα σου δίνω και φιλιά στο πρόσωπο.»

«Σύμφωνοι, λοιπόν.»

από αυτή που, όπως και ήταν αναμενόμενο, δυστυχώς, δεν είχε καμία σχέση με τα παραπάνω λόγια.

Ξαφνικά, η χυδαία ντυμμένη ιδιοκτήτρια του μπαρ-αναψηκτηρίου βγήκε παραπατώντας και χαιρέτησε τα παιδιά με τρόπο συγγενικό.

Σοκαρίστηκα.

Ο φίλος μου αγκομάχησε.

Ήταν μία ύβρις.

Ήταν κρίμα.

Το νεαρό ζευγάρι προοριζόταν να γίνει, λοιπόν, οι μελλοντικοί θαμώνες αυτού του μπαρ-αναψηκτηρίου. Ο κόσμος που μας σιχαινόταν τόσο πολύ και που σιχαινόμασταν κι εμείς αντοίστιχα. Τόση ομορφιά άκοπα κερδισμένη και τόσο απογοητευτικά ξοδεμένη. Τόση ομορφιά υποτιμημένη από κόσμο που δεν μπορεί να δει την τέχνη προσωποποιημένη, με σάρκα και οστά, σύμβολα λατρείας και οδυρμού συνάμα.

Σαν εγκόσμια, αλλά και τιποτένια, όντα, όμως, ο φίλος μου κι εγώ έπρεπε να ανταπεξέλθουμε σε αυτήν την παράφορη ομορφιά. Έπρεπε να την καθαιρέσουμε με κάποιον τρόπο.

«Η μοναδική επιλογή η σταύρωση!» γύρισε και μού είπε περιπαιχτικά.

Ωστόσο, το βλέμμα κι η φωνή του είχαν ένα μοιρολατρικό τόνο.

Αρχίσαμε, λοιπόν, να παρατηρούμε τα πραγματικά λόγια των πανέμορφων

 – αλλά απίστευτα νάρκισσων –

νεαρών.

Είπαμε ότι είναι κρίμα αυτή η ομορφιά να μην έχει δωθεί σε κάποιους που θα μπορούσαν να την εκτιμήσουν

– κάποιους σαν εμάς ή τις περιστασιακές ερωμένες μας ας πούμε.

«Μα τί είδους χρωματιστά, γελοία ποτά είναι αυτά που σιγοπίνουν;»

«Μα πού νομίζουν πως βρίσκονται; Σε πριγκιπική δεξίωση;

«Με τα λεφτά του μπαμπά κι εγώ έτσι θα ήμουν!»

«Έχω βαρεθεί όλο αυτό το ποζεριλίκι!»

«Μα, ναι! ‘Λυχνία σβησθείσης…’ ούτως ή άλλως.»

«Αυτό ξαναπές το!»

Καταλήξαμε να σχολιάζουμε τους περαστικούς με κοινά, κακεντρεχή σχόλια. Είχαμε κι εμείς πλέον γίνει ένα με τους υπόλοιπους θαμώνες. Κανένας πλέον δε μας κοίταζε σαν ξένους. Αντιθέτως, είμασταν πλέον ευπρόσδεκτοι. Είχαμε γίνει μία ομοιογενής παρέα. Μία άμορφη μάζα ενδόμυχης πικρίας και μικροαστικής χολής. Άρχισαν να μας χαμογελούν μέσα από την καλογυαλισμένη τζαμαρία.

Είχε αρχίσει να ξημερώνει. Κατηφορίσαμε προς τη γειτονιά που ήταν όλα και όλοι γνώριμοι. Ο πρωινός αέρας μας ξύπνησε από τη λήθη. Συνήλθαμε κάπως αλλά παραμείναμε σιωπηλοί. Απογυμνωμένοι. Απογοητευμένοι γιατί είχαμε πλέον καταλάβει και μαρτυρήσει ότι δεν είμασταν ικανοί να λατρέψουμε. Είμασταν ολιγόπιστοι. Δεν είμασταν παρά μόνο η άλλη όψη, η εξίσου σκοτεινή και αδιάφορη, της φτηνής ιδιοκτήτριας του μπαρ-αναψυκτηρίου που μόλις πριν λίγη ώρα είχαμε – έστω και προσωρινά –  κάνει σπίτι μας.

Ο νεαρός είχε ξυπνήσει από νωρίς και, δίχως να έχει πιεί και καπνίσει το απαραίτητο πρωινό του, φόρεσε βαρύθυμα τα ρούχα του, έβρεξε το πρόσωπό του όσο λιγότερο μπορούσε, φόρεσε το καπέλο του σαν  μία λύση εκτάκτου ανάγκης ώστε να μην είναι περισσότερο τρομακτκός από το επιτρεπτό, μάζεψε τα εργαλεία του κι έφυγε για την δουλειά.

Κατηφορίζοντας στο δρόμο, κάθιδρος και φοβισμένος λόγω της καθιερωμένης πρωινής εγκεφαλικής δυσλειτουργίας του

– κάποτε, τα πρωινά ήταν πολύ πιό εύκολα και λιγότερο δυσάρεστα –

συνειδητοποίησε ότι είχε ηλιθιωδώς ξεχάσει το πιό σημαντικό πράγμα. Βάδισε όσο πιό γρήγορα μπορούσε πίσω στο σπίτι του. Σχεδόν έτρεξε – πράγμα που δεν έχει κάνει εδώ κι αρκετά χρόνια γιατί ανέκαθεν το απεχθανόταν– σα να ήθελε να αυτοτιμωρηθεί για αυτήν του την ανοησία. Άνοιξε την πόρτα, αγκάλιασε τις γάτες του και άρχισε να απολογείται για την απάνθρωπη παράλειψή του.

– Ωχ, τα μωρά μου! Με τον ηλίθιο τόν μπαμπά τους! Πού έμπλεξαν; Ελάτε – στρακ στρακ – ελάτε! Φαγητό!-

Τις τάισε αλλά έπρεπε να φύγει πάλι. Δεν μπορούσε να περιμένει ούτε λεπτό παραπάνω για να τις πάρει λίγο στην αγκαλιά του. Ήταν πολύ καλός με τις κόρες του – έτσι τις αποκαλούσε μολονότι δεν ήθελε να αποκτήσει παιδιά. Ποτέ. Ήταν, όμως, και πολύ ενοχικός. Δε άντεχε να τις αποχωρίζεται ούτε λεπτό. Αισθανόταν ότι έπραττε το βαρύτερο ηθικό αδίκημα όταν, δυστυχώς, χρειαζόταν να λείψει αρκετές ώρες απ’το σπίτι.

Σήκωσε απρόθυμα την τσάντα με τα εργαλεία του πάλι. Έκανε να φύγει αλλά, όντας ακόμη τρομαγμένος και ταραγμένος, αποφάσισε ότι θα αργούσε λίγο

– Να πάνε όλοι στο διάλο! –

κι έτσι πέταξε με μίσος την τσάντα στο πάτωμα, έκατσε στην πολυθρόνα του, κι έβγαλε να καπνίσει ένα τσιγάρο.

-Επιτέλους, πρωινό! –

Ο ήχος του αναπτήρα τού θύμισε ξαφνικά το όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Ήταν ένα όμορφο όνειρο. Για μια στιγμή, όμως, απόρησε διότι – αν υποθέσουμε ότι η πρωινή διάθεση επιρεάζεται από τα όνειρά μας – θα έπρεπε να είχε ξυπνήσει εύθυμος. Εύχαρος. Ή μήπως όχι; Προσπάθησε να συγκεντρωθεί για να θυμηθεί τις εικόνες, την πλοκή, τα πρόσωπα, το μέρος. Το μόνο που κατάφερε ήταν να θυμηθεί ότι είχε ξυπνήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Είχε αποτελεσματικά προσπαθήσει να διακόψει το όνειρό του. Πράγματι.

– Μα το όνειρο που έβλεπα ήταν όμορφο! –

Προσπάθησε πιό σκληρά τη δεύτερη φορά. Έκλεισε τα μάτια. Η μοναδική εικόνα που μπορούσε να ανακαλέσει ήταν αυτή ενός άλλου νεαρού άνδρα, όμορφου και ευγενικού. Με ολόλευκο δέρμα. Τί ακριβώς είχε συμβεί στο όνειρο και είχαν συναντηθεί παρέμενε απροσδιόριστο. Ωστόσο, άγνωστος όντας, εκείνος ο όμορφος άνδρας είχε φερθεί με τρυφερότητα και στοργή στον νεαρό. Ήταν διαφορετικός. Βρίσκονταν μέσα σε ένα ζεστό, μισοσκότεινο δωμάτιο. Ο άγνωστος άνδρας, ακουμπώντας με την πλάτη του σε έναν τοίχο από πυρόλιθους που περιέργως έμοιαζε να κόβει το δωμάτιο στα δύο, τού μιλούσε ψιθυριστά και τού χαμογελούσε τρυφερά. Φορούσε ένα μαύρο σακάκι ενώ το κάτω μέρος του σώματός του δεν φαινόταν καθαρά. Ο νεαρός άκουγε προσεκτικά τον συνομιλητή του ενώ μία αίσθηση ικανοποίησης και ευχαρίστησης τον ζέσταινε όσο έπρεπε για να νιώθει άνετα μη φορώντας τίποτα. Το πρόσωπό του άγνωστου άνδρα τον πλησίαζε όλο και περισσότερο. Η αίσθηση παρέμενε το ίδιο ικανοποιητική και ζεστή. Εκείνη τη στιγμή είναι που ξύπνησε ο νεαρός στο κρεβάττι του – όχι ακριβώς τρομαγμένος, αλλά ούτε και ασφαλής. Ήταν ένα περιέργο συνονθύλευμα συναισθημάτων. Ένα κατακλυσμικό pastiche ικανοποίησης αλλά και ανακούφισης. Χαράς και λύπης. Επιτυχίας και απογοήτευσης. Θυμήθηκε ότι είχε θελήσει να σηκωθεί απ’το κρεβάττι του και να γράψει κάθε λεπτομέρεια του ονείρου – όπως, άλλωστε, τον είχαν συμβουλεύσει να κάνει – μα, δυστυχώς, επέλεξε βλάσφημα να ξανακοιμηθεί.

Ο νεαρός άνοιξε τα μάτια. Το τσιγάρο είχε καεί πάνω στο βρώμικο, δύσοσμο τασάκι. Άναψε κι ένα δεύτερο τσιγάρο για να ολοκληρώσει το πρωινό του. Αποφάσισε ότι θα αργούσε περισσότερο τελικά.

– Να πάνε όλοι στο διάλο! –

Με τον ήχο του αναπτήρα θυμήθηκε και το δεύτερο όνειρο που είχε έρθει ακριβώς μετά την οπτασία του άγνωστου εκείνου άνδρα. Περιέργως, η πρώτη του σκέψη ήταν ότι αυτά τα δύο όνειρα ήταν κάπως συνδεδεμένα. Ήταν ένα.

Στο δεύτερο όνειρο, η πλοκή ήταν εξίσου απροσδιόριστη και ασήμαντη. Αυτή τη φορά όμως τα πρόσωπα, το σκηνικό, οι μυρωδιές, η συνομιλία, η μουσική, ήταν όλα ξεκάθαρα στο μυαλό του νεαρού. Είχε ονειρευτεί έναν νυχτερινό περίπατο κατά μήκος μιας κακοφωτισμένης λεωφόρου στο κέντρο της πόλης. Από κάποιο ψηλό, μισογκρεμισμένο κτήριο ακουγόταν το μυσταγωγικό Syrinx του πολυαγαπημένου Γάλλου συνθέτη. Ο νεαρός συνοδευόταν από μία κοπέλα που γνώριζε καλά εδώ και αρκετά χρόνια. Ήταν αυτή που τού είχε τηλεφωνήσει πριν πάρα πολύ καιρό και τού είχε πει με φωνή βαθιά ότι

«Σε είδα στον ύπνο μου.»

«Και;»

«Είχαμε καυλώσει πολύ.»

«Τί;»

«Με κοιτούσες και ο πούτσος σου προεξείχε πολύ από το παντελόνι σου. Εγώ ήθελα να σε γλείψω.»

«Τρελλάθηκες;»

«Καθόλου!»

Κατέβαιναν την λεωφόρο αγκαζέ. Σφικτά ο ένας δίπλα στον άλλο γιατί είχε τσουχτερό κρύο. Ντυμένοι με παλτά και κασκόλ και γάντια. Ο προορισμός τους δεν είχε καμία σημασία. Βεβαίως, θα υπήρχε κάποιος λόγος και κάποιος προορισμός – διότι αυτά τα δύο νεαρά πλάσματα δεν είχαν βρεθεί ποτέ τυχαία στην πραγματική ζωή  τους, πάντοτε βρίσκονταν λόγω του τρίτου προσώπου – αλλά ήταν μάλλον ασήμαντος. Η κοπέλα τού μιλούσε κάμποση ώρα κι όταν ο νεαρός άρχισε να αποκωδικοποιεί τα λόγια της – προφανώς απέκτησαν ενδιαφέρον αυτά που έλεγε – άκουσε το πόσο παράφορα την καύλωνε ακόμα και πόσο καιρό τώρα ήθελε να τον φιλήσει, να τον δαγκώσει, να τον γλείψει, και να τον γαμήσει με μανία. Ο νεαρός συνέχισε να περπατάει αυτάρεσκα – όσο μπορούσε, βεβαίως, θαμμένος στα ρούχα του μέσα στο απάνθρωπο εκείνο κρύο – και τεχνιέντως τυλίχτηκε γύρω της ακόμα πιό σφιχτά. Το άρωμα της κοπέλας ήταν σαγηνευτικό – όπως και στην πραγματική ζωή ούτως ή άλλως. Εκείνη τη στιγμή, όπως μόνο στα όνειρα μπορούν να γίνουν αστραπιαία και δίχως λογική συνέχεια, ο νεαρός ένιωσε το δέρμα της να κολλάει πάνω του. Ζεστό και απαλό. Έτοιμο και πρόθυμο. Τότε, όμως, αισθάνθηκε άβολα. Παράξενα. Ενώ την ήθελε τόσο πολύ, άρχισε να συμπεριφέρεται με παιδαριώδη τρόπο σαν να ήταν ένας άπειρος, αρχάριος, αμύητος έφηβος. Άρχισε εμμέσως να παρακαλάει, να του τρέχουν τα σάλια, να παραπατάει και να βιάζεται.  Ξαφνικά, είχαν βρεθεί σε ένα δωμάτιο στο κτήριο απ’οπου ερχόταν η μουσική. Παράξενα ερωτική. Η κοπέλα ήταν τώρα ημίγυμνη και ιδρωμένη ενώ ο νεαρός, ακόμα ντυμμένος, στεκόταν μερικά βήματα μπροστά της. Τον πλησίασε και ξαφνικά βρέθηκε στα γόνατα να τον χαιδεύει απαλά. Όπου κι αν τον ακουμπούσε,όμως, ο νεαρός πονούσε – ένας πόνος οξύς, παραλυτικός. Ο νεαρός εκνευρίστηκε. Προσπάθησε να υπομείνει τον πόνο μα ήταν υπερβολικά έντονος. Άρχισε να φωνάζει σπαρακτικά.

Ξύπνησε. Οι κόρες του δεν ήταν πουθενά τριγύρω. Μάλλον θα είχαν κουρνιάσει κάπου μακρυά του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχε ήδη αργήσει περισσότερο από το πρέπον και το επιτρεπτό.

Ο νεαρός ξύπνησε από ένα μήνυμα πολλά υποσχόμενο.

Ήταν έντεχνα λακωνικό, σαγηνευτικό.

Κολακευτικό.

Αποτελεσματικό.

Ήταν σαν απ’αυτά τα σύντομα ραβασάκια που

λαμβάνουν διάφοροι ξεχασμένοι σταρ

-‘σιχαμεροί και παραγεμισμένοι αγύρτες!’ τού έλεγε ο δάσκαλός του-

από ξέφρενες θαυμάστριες.

Ο νεαρός χάρηκε κι αμέσως τινάχτηκε από το κρεββάτι.

Ήταν εμφανώς καυλωμένος, ανανεωμένος.

Ανυπόμονος.

Μανιώδης.

Ήταν σαν απ’αυτούς τους άπειρους νεαρούς που

σαλιάζουν και μόνο στη σκέψη της ερωτοπραξίας

                -‘και έχουν ήδη χύσει πριν καν έρθει η ώρα της πρώτης διείσδυσης.’ τού έλεγε ο αγαπημένος φίλος του-

με ενα πρόθυμο σώμα.

Ο νεαρός κοιτάχτηκε γρήγορα στον καθρέπτη και απόρησε.

Ήταν άκομψα χλωμός, κομμένος.

Κουρασμένος.

Καταθλιμμένος.

Ήταν σαν απ’αυτούς τους φρικτούς αντικατοπτρισμούς που

ραγίζουν και σπάζουν από μόνοι τους

                -‘και τα χρόνια γρουσουζιάς δεν είναι μόνο επτά!’ τού έλεγε η γιαγιά του-   

με έναν δυσοίωνο θόρυβο.

Ο νεαρός καλλωπίστηκε και φόρεσε το πιό στενό του παντελόνι.

Ήταν κατάτι αποθαρρυμένος, δυσαρεστημένος.

Απογοητευμένος.

Ξύπνιος.

Ήταν σαν απ’αυτά τα ηλιόλουστα πρωινά που

την ασχήμια του κόσμου και μόνο καταδεικνύουν

                -‘άγευστοι καφέδες για σαχλαμάρες και ρεμπεσκέδες!’ τού έλεγε ο παππούς του-

με μία μάσκα αισιοδοξίας.

Ο νεαρός βγήκε απ’το σπίτι και κατηφόρισε στο σημείο του ραντεβού.

Ήταν ένα σημείο κοινό, πολυσύχναστο.

Ακατάλληλο.

Ανέμπνευστο.

Σαν απ’αυτά…

Άκουγε, μίλαγε, συμμετείχε ο νεαρός.

Κάπνιζε, γελούσε, αστειευόταν, πόζαρε.

Όπως οφείλουν άλλωστε να κάνουν οι νεαροί.

Έπειτα, ανηφόρισε μόνος στο σπίτι πίσω.

Κάτι είχε πει ή δεν είχε κάνει ή δεν είχε δει.

Όπως συνηθίζουν άλλωστε  να κάνουν οι νεαροί.

Δάκρυσε, φίλησε τις γάτες του, τις χάιδεψε.

Γδύθηκε, μπήκε για ένα καυτό μπάνιο και μαλακίστηκε.

Όπως κάνουν άλλωστε  οι νεαρότεροι τού νεαρού αυτού.

Μακρυά απ’τις πόλεις,

σ’αμμουδιές ερημικές και ζεστές,

- εφόσον μόνον αυτό το σκηνικό αρμόζει στην ακόλουθη παράσταση -

θα βυθιστείς σ’αγκαλιά

παλιάς τάχα ερωμένης

που μελαγχολικά σε περίμενε τόσο καιρό

να σου γνέψει καταφατικά,

στοργικά και συνάμα τρυφερά να σου μιλήσει

καθησυχαστικά.

Θα σε λούσει με φιλιά.

Θα σε χαιδέψει.

Θα σε νανουρίσει.

Κι όταν πάλι αργοξυπνήσεις

-  σιγά σιγά, βεβαίως, για να μην το άθλιο προσωπείο σου την τρομάξει -

Θα σου πει ότι σ’αγαπάει κι ότι της λείπεις.

Ότι κάθε λεπτό της απουσίας σου ήταν

Επώδυνο αλλά και ηδονικό

- διότι διά της απουσίας σου μονάχα μπορείς να λάμψεις -

και θα εξαφανιστεί

όσο απρόσμενα είχε κάποτε εισέλθει

στο σκοτάδι

Και τότε,

μόνο μετέωρος μπορείς να μείνεις.

Να αμφισημαίνεσαι ανάμεσα

στη γη

και τους ουρανούς.

Να ταλαντεύεσαι ανάμεσα στο πάθος του παρελθόντος

-  που όσο κίβδηλο κι αν ήταν θα υπήρχε, δεν μπορεί! -

Και την πικρία του παρόντος.

It is

When

the heater is burning fatalistically yet leaving the room as cold as the neglected sofa resting on the unpolished, wooden floor,

That

You’re conjured up.

It is

When

the insidious ray is darting scoffingly in without leaving a trace of something gone willingly ablaze on the rotten, damp half of the bed,

That

You gatecrash.

“My fascination with Death has never before been so strong yet unnecessary.”